Breaking News

Ο μίζερος Παναθηναϊκός του Αλαφούζου

Το «μνημόνιο 3» του Παναθηναϊκού, η υποχρεωτική επιστροφή στο πλάνο του 2013 και η μίζερη περίοδος Αλαφούζου. Ένα άρθρο γεμάτο από φράσεις που συνήθως χαρακτηρίζονται ως "αυτά τα λένε οι εγκάθετοι".


.
Περικοπές. απολύσεις, αποδοεσμεύσεις. Αποχωρήσεις ποδοσφαιριστών, σενάρια για πώληση του Μπεργκ στην Κίνα με τους Ζέκα και Μολέντο να είναι οι επόμενοι στην λίστα την ιδια ώρα που ο Πλατανιάς δημιουργεί πρόβλημα με την (δίκαιη) απαίτησή του για τις μερικές χιλιάδες ευρώ από την πώληση του Κουλιμπαλί και ο Εσιέν ξεφτιλίζει τον σύλλογο διεθνώς με τις δηλώσεις του στα δικαστήρια πως «Δεν με έβαζαν να παίξω, γιατί δεν είχαν να με πληρώσουν».

Ο Αλαφούζος παραμένει εξαφανισμένος από τα κοινά της ομάδας και η επόμενη μέρα για τον σύλλογο μοιάζει αβέβαιη με μόνη σταθερά την προσπάθεια να εξασφαλιστεί η αδειοδότηση. Τέσσερα χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο ο Παναθηναϊκός είναι ξανά στα όρια της χρεωκοπίας σε μία πορεία που μοιάζει να είναι παράλληλη με αυτήν της χώρας.


Οι λόγοι που έφτασε πάλι σε αυτό το σημείο η ομάδα είναι πολύ συγκεκριμένοι. Κι αν οι ρεπόρτερ με την ευγένεια και την διακριτικότητα που συνηθίζουν να δείχνουν απέναντι στους μεγαλομετόχους των ομάδων ρίχνουν το φταίξιμο στον Στραματσόνι (λες και προσελήφθει μόνος του ο Ιταλός μυρωδιάς), οι ευθύνες βαραίνουν αποκλειστικά τον "mr.ΣΚΑΪ".

ΜΙΣΗ ΝΤΟΥΖΙΝΑ ΣΧΕΔΙΑ

Ο Γιάννης Αλαφούζος στα χρόνια που διοικεί τον Παναθηναϊκό έχει εκπονήσει μισή ντουζίνα επιχειρηματικά και αγωνιστικά σχέδια. Όλα τους είχαν ως στόχο την οικονομική εξυγίανση και την ταυτόχρονη αγωνιστική ανάπτυξη.Το κατά πόσον επέτυχε νομίζω καθίσταται σαφές από τις αγωνιστικές επιδόσεις της ομάδας και την δεινή οικονομική της θέση.

Ξεκίνησε να κάνει εταιρία λαϊκής βάσης, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι κάτι τέτοιο στην Ελλάδα δεν θα δούλευε ούτε σε 1000 χρόνια και το γύρισε στο παλιό καλό παραγοντικό μοντέλο του "ενός ανδρός αρχή".

Αγόρασε ένα προπονητικό κέντρο πολύ κατώτερο από αυτό της Παιανίας το οποίο η ομάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιεί με ενοίκιο. Έφερε τον Παναθηναϊκό ξανά στην Λεωφόρο, την οποία αφενός έβαλε τους φίλους του Τριφυλιού να την ανακαινίσουν με εθελοντική εργασία, και έπειτα έκανε τηλεμαραθώνιο για να σηκώσει καινούριες εξέδρες. Για να την γεμίσει και να αισθάνεται "σιγουριά" πατώντας στο γρασίδι της, παρέδωσε τα κλειδιά της στους οργανωμένους της Θύρας 13.



ΦΥΓΕ ΕΣΥ, ΕΛΑ ΕΣΥ

Πίστεψε τον Φερέιρα, απέλυσε τον Ρότσα, έφερε τον Φάμπρι. Έκανε μια πολύ καλή επιλογή στα πρόσωπα των Νταμπίζα - Αναστασίου την οποία αναίρεσε ο ίδιος, άλλαξε τρεις φορές άποψη για το ποιο ακριβώς θα είναι το διοικητικό σχήμα, έφερε δύο φορές σε δοιηκητικό πόστο τον Τάκη Φύσσα, έφερε τον Ζιλμπέρτο Σίλβα για τεχνικό διευθυντή, μετά κατάργησε την θέση και τον ρόλο του τεχνικού διευθυντή, έδωσε υπεραρμοδιότητες στον Στραματσόνι, όπως είχε κάνει στο παρελθόν και με τους Φερέιρα και Αναστασίου.

Η τελευταία του δε επιλογή με τον Στραματσόνι σε ρόλο football manager ήταν και η τελευταία πρόκα στην κάσα της οικονομικής εξυγίανσης. Ο Ιταλός έβαλε σε εφαρμογή ένα πλάνο με το οποίο η ομάδα θα γέμιζε άμεσα ποιότητα, εκμεταλλευόμενος τις διασυνδέσεις του και μοιράζοντας συμβόλαια δεξιά και αριστερά φέρνοντας καραβιές ποδοσφαιριστών. Καταλύτης βέβαια στο όλο του σχέδιο, παρέμεινε πως ο Ιταλός ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας πολύ κακός προπονητής και το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενα το απευκταίο.

Αλλά το θέμα δεν είναι ο Στραματσόνι, ή ο κάθε Στραματσόνι. Αυτό που είναι σαφές από την έως τώρα πορεία του Αλαφούζου στην διοίκηση, είναι πως ποτέ έως τώρα δεν εκπονήθηκε με σοβαρότητα και δεν ακολουθήθηκε πιστα ένα συγκεκριμένο πλάνο. Είτε αγωνιστικά, είτε διοιηκητικά. Όλο το στυλ διοίκησης του Αλαφούζου είναι τέτοιο που ακόμα και τα λίγα (σε σχέση με το μέγεθος του συλλόγου) λεφτά που έχει επενδύσει, πηγαίνουν χαμένα.

Ο ίδιος χάνει τα λεφτά του, και οι φίλοι της ομάδας αισθάνονται πραγματική ντροπή όταν ακούνε αστέρες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου να μιλάνε για τον σύλλογο που αγαπούν με απαξιωτικά σχόλια παρουσιάζοντας μια εικόνα μιζέριας. Αν υπάρχει μία λέξη χαρακτηριστική της δοιήκισης του Αλαφούζου αυτή είναι η μιζέρια.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Το ότι σταμάτησε να ασχολείται ίσως σημαίνει ότι θέλει να αποχωρήσει εντελώς από τα διοικητικά του Παναθηναϊκού. Ίσως να "παρκάρει" κατά κάποιον τρόπο σαν άλλος Βαρδινογιάννης τις μετοχές του αφήνοντας τον σύλλογο να ζήσει ή να πεθάνει με τα δικά του έσοδα, ή μέχρι να βρεθεί ενδιαφερόμενος αγοραστής.

Και ίσως αυτό να είναι ευργετικό για τον Παναθηναϊκό. Με τους Ουζουνίδη-Λυμπερόπουλο να έχουν δώσει ήδη τα πρώτα δείγματα αγάπης για την ομάδα -αλλά κυρίως την δουλειά τους-, ανοίγεται ένας καινούριος δρόμος και μία προοπτική επιστροφής στο επιτυχημένο πλάνο του 2013 που έμεινε στην μέση.

Ο σύλλογος, αν τον αφήσουν, θα βρει το κανονικό του μέγεθος. Νομοτελειακά. Αν δεν υπάρξουν πάλι παρεμβολές από μεγαλομετόχους που νομίζουν πως είναι σκάουτερ και μάνατζερ και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Αν δεν διακοπεί το πλάνο για να μπει σε εφαρμογή ένα καινούριο που θα γεμίσει και πάλι την ενδεκάδα με τραυματισμένους παλαίμαχους αστέρες, και παίκτες από τα αζήτητα των ατζέντηδων στους οποίους κάποιος χρωστάει χάρη.