Ναι μεν αλλά, εάν κι εφ'όσον, αφού... - RESPORTER.GR

Breaking

15/1/17

Ναι μεν αλλά, εάν κι εφ'όσον, αφού...

Ο Δημήτρης Κριτής γράφει για τις τελευταίες εξελίξεις στον Παναθηναϊκό!




Οι πρώτες “διαρροές” ότι επίκειται συνέντευξη τύπου στη διάρκεια της οποίας οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού θα τοποθετηθούν και θα αναλύσουν διεξοδικά και εξαντλητικά την πολλοστή επανεκκίνηση στην οποία οδηγείται η διοίκηση Αλαφούζου στην πενταετή της θητεία, ήταν ενθαρρυντικές, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην ικανοποίηση της λαϊκής απαίτησης να πληροφορηθεί το τι μέλλει γενέσθαι.

Βέβαια η παράμετρος που ήθελε στελέχη της διοίκησης (ή ακόμη και τον ίδιο τον Γιάννη Αλαφούζο) να αναλαμβάνουν την ενημέρωση, δεν καλλιεργούσε υψηλές προσδοκίες σε ό,τι αφορά στο βάθος και την ποιότητα γνώσης που θα αποκομίσουν όσοι την παρακολουθήσουν, υπό την έννοια ότι στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι που ενδιαφέρει και τους περισσότερους δεν θα υπήρχαν ουσιαστικές απαντήσεις αλλά... ΠοντιοΠιλάτειες παραπομπές στους καθ' ύλην αρμόδιους (αλλά απόντες από το πάνελ!) Νίκο Λυμπερόπουλο και Μαρίνο Ουζουνίδη.

Τελικώς δεν ευδοκίμησε ούτε το σενάριο της συνέντευξης τύπου και προτίμησαν να φιλοξενηθούν στον χώρο τους, δηλαδή τον αθλητικό ραδιοσταθμό, ιδιοκτησίας του ιδιοκτήτη και προέδρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιάννη Αλαφούζου. Αυτό από μόνο του, όπως καταλαβαίνετε, δημιούργησε αυτόματα την αίσθηση μιας “σκηνοθετημένης” παρουσίας σε απόλυτα προστατευμένο περιβάλλον. Ήταν όμως τέτοια;

Ξεκάθαρα όχι

Λόγω παράλληλων επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν είχα την ευκαιρία να την παρακολουθήσω σε πραγματικό χρόνο και τη βρήκα με καθυστέρηση αναρτημένη στον επίσημο ιστότοπο του “ΣΠΟΡ FM 94,6”. Θα την άκουγα ούτως ή άλλως, γιατί οι θεματικές περιλήψεις που είχαν μεσολαβήσει κάθε άλλο παρά βοηθούσαν, αλλά τα δεκάδες posts στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έκαναν λόγο για βολικές ερωτήσεις και διευκολύνσεις-εκπτώσεις στο επίπεδο επί της ουσίας απαντήσεων, είχαν στο μεταξύ πυροδοτήσει τη φαντασία μου.

Λυπάμαι αν θα στενοχωρήσω όσους εξοργίστηκαν με όσα άκουσαν ή για όσα δεν άκουσαν στη διάρκειας 39 λεπτών συνέντευξη του αντιπροέδρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Χρήστου Παναγόπουλου, αλλά δεν θα συμφωνήσω με τον διαδικτυακό βανδαλισμό των Βασίλη Βέργη και Σάββα Λιβάνιου.

Μπορεί να μην του έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό για να μάθουν το ύψος των χρεών ή τους παίκτες που θα ενισχύσουν την περαιτέρω προσπάθεια, αλλά τι θα μπορούσαν να περιμένουν από έναν άνθρωπο που για τα οικονομικά παρέπεμπε στον Γιάννη Αλαφούζο και για τα αγωνιστικά στους Λυμπερόπουλο-Ουζουνίδη;

Αν μου δημιουργήθηκαν ερωτήματα, σίγουρα δεν είχαν να κάνουν με την αδιαμφισβήτητη επάρκεια και ευπρέπεια των δημοσιογράφων-οικοδεσποτών, αλλά περιορίζονται στην σκοπιμότητα της συγκεκριμένης συνέντευξης, το ωφέλιμο δηλαδή αυτής της κατάχρησης (39 λεπτά) του πολύτιμου ραδιοφωνικού χρόνου.

Πώς αλλιώς;

Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή θα με κάλυπτε ακόμη και η απάντηση “από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα”, αφού ορθά εκτίμησαν την ανάγκη του κόσμου να μάθει πέντε πράγματα γι' αυτό το θλιβερό ναυάγιο και τη φημολογούμενη αλλαγή πλεύσης και προφανώς δεν θα ήταν πρώτη τους επιλογή ο συγκεκριμένος συνεντευξιαζόμενος.

Το εάν η ΠΑΕ Παναθηναϊκός επέλεξε τον Χρήστο Παναγόπουλο για να απαντήσει, ή μάλλον πιο σωστά, να δηλώνει αναρμόδιος να απαντήσει, στις απορίες του κόσμου, αυτό προφανώς και αφορά την ποδοσφαιρική εταιρεία και όχι τους δημοσιογράφους που δεν θα μπορούσαν εξάλλου να επιβάλλουν διαφορετικό προσκεκλημένο.

Ουδέν νεότερο

Επί της ουσίας τώρα, σοφότεροι δεν γίναμε σε κανένα σημείο της συνέντευξης, αλλά τουλάχιστον ακούστηκαν από επίσημα χείλη, πράγματα που μέχρι χθες απλά “διαρρέονταν”, “φωτογραφίζονταν” και αποδείχθηκε ότι δεν αποτελούσαν αποκυήματα δημοσιογραφικών φαντασιώσεων.

Ναι, οι απαντήσεις δεν κάλυψαν κανέναν, αλλά ξαναλέω ότι αυτό δεν είναι κάτι που βαρύνει αυτόν που ρωτά, αλλά εκείνον που (δεν) απαντά. Για παράδειγμα, στο κεφάλαιο της επιστροφής στο πλάνο του 2013, μέτρησα τουλάχιστον τρεις ερωτήσεις σε ό,τι έχει να κάνει με το μπάτζετ του συγκεκριμένου πλάνου και ισάριθμες μη απαντήσεις του κ. Παναγόπουλου.

Εκτός κι αν κάποιος ικανοποιείται από την απάντηση ότι “η επιστροφή στο παλαιό πλάνο δεν σημαίνει απαραίτητα μείωση του μπάτζετ, γιατί αν βρεθεί κάποιος πολύ καλός παίκτης, που θα συγκεντρώνει κάποια απαραίτητα χαρακτηριστικά που θα πληρούν τις προϋποθέσεις της νέας στρατηγικής, μπορούμε να δώσουμε κάτι παραπάνω”...

Πόσες φορές ακούσατε ότι “οι μεταγραφές ολοκληρώθηκαν, αλλά δεν θα πούμε όχι σε κάτι πολύ εξαιρετικό που μπορεί να προκύψει, με ελκυστική σχέση τιμής και προσδοκώμενης προσφοράς” και έγινε τελικά μια τέτοια μεταγραφή; Ή, πώς γίνεται σ' ένα αρνητικό για τις ελληνικές ομάδες περιβάλλον, όπως το περιέγραψε ο ίδιος ο κ. Παναγόπουλος, κάνοντας λόγο για ποδόσφαιρο που διεθνώς (ακόμη και για τις μικρομεσαίες ομάδες του) προχωρά και ξεφεύγει οικονομικά, να παρουσιάζονται για τους ελληνικούς συλλόγους τέτοιες ανεπανάληπτες ευκαιρίες και “λαβράκια”;

Γιατί κάποτε λέγαμε ότι ο Χ ικανότατος και φιλόδοξος ποδοσφαιριστής θα προτιμήσει τον Παναθηναϊκό από την Γουεστ Μπρομ ή την Σαμπντόρια και την Θέλτα, γιατί είναι μεγαλύτερο ευρωπαϊκό μέγεθος (πόσο μακρινές ακούγονται αυτές οι εποχές) και του εγγυάται την ευκαιρία να αγωνιστεί στο Champions League ή να πρωταγωνιστήσει στο Europa League. Τώρα; Ποιο Champions League; Ποιος πρωταγωνιστής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις; Ούτε ως ανέκδοτο δεν ακούγεται πλέον.

Τα ερωτήματα παραμένουν

Η αλήθεια είναι ότι ένας σύλλογος που δηλώνει εγκλωβισμένος από τις επιλογές του Ιμπάρμπο (“τον περιμέναμε να γυρίσει και δεν γύρισε και δεν έχουμε θέση ξένου”), του Ταυλαρίδη (“του χρωστούσαμε δύο δόσεις, αλλά δεν περιμέναμε ότι θα κάνει προσφυγή”), του Βέμερ που για ενάμιση ακόμη χρόνο έχει εξασφαλισμένο εισόδημα, που μ' έναν σκασμό παροπλισμένων προαναγγέλλει (!) ότι βρίσκονται εκτός πλάνων άλλες 7-8 ποδοσφαιρικές επιλογές του προηγούμενου προπονητή και τώρα κλαίγεται ότι δεν συμπληρώνει ανταγωνιστική 11άδα (πόσο μάλλον 18άδα) σε κρίσιμες αναμετρήσεις, δεν δικαιούται να ονειρεύεται και να καταστρώνει πλάνα και αεροπλάνα.

Δεν δικαιούται. Έτσι απλά, τόσο ωμά. Και είναι και καταγέλαστη η πικρία για τον κόσμο που του γύρισε την πλάτη και απειλεί τα αρνητικότερα ρεκόρ όλων των εποχών σε γηπεδική προσέλευση, την ίδια ώρα που η ομάδα έχει συντρίψει όλα τα αρνητικά ρεκόρ ακόμη και της πιο πρόσφατης ιστορίας της.

Αν λοιπόν κάποιοι οφείλουν να τοποθετηθούν σ' αυτό το οδυνηρό αδιέξοδο και τον αγωνιστικά πολυ-καταγματία Παναθηναϊκό, αυτοί είναι οι Νίκος Λυμπερόπουλος και Μαρίνος Ουζουνίδης. Να δηλώσουν με ειλικρίνεια ότι έχουν συμφωνήσει με πλάνα του μνημονιακού παρελθόντος και έχουν τις λύσεις για την παλινόρθωση του Παναθηναϊκού. Αρκεί βεβαίως να μην παραπέμπουν, με τη σειρά τους, στον κ. Αλαφούζο ή τον κ. Παναγόπουλο, κάθε που τους ρωτούν για μεταγραφές...

Πηγή: dimitriskritis.blogspot.gr
-->