Breaking News

Σοκαριστικά ωμός αλλά το αποτέλεσμα μετράει!

Ο Δημήτρης Κριτής γράφει για τις τελευταίες εξελίξεις στον Παναθηναϊκό!



Ανήκω στην ισχυρή πλειοψηφία που εκτιμά απεριόριστα την προσφορά του Γιάννη Αναστασίου (και Νίκου Νταμπίζα), ιδιαίτερα στην πρώτη του χρονιά, στη δυσκολότερη περίοδο του Παναθηναϊκού στη σύγχρονη ιστορία του. Μια περίοδο με ελλειπέστατο ρόστερ και καλοκαιρινή προετοιμασία που θύμιζε σχολική πενταήμερη.

Όχι γιατί αυτή η χρονιά ολοκληρώθηκε με μία ανέλπιστη κατάκτηση τροπαίου, αλλά γιατί υπήρχε ένα ξεκάθαρο πλάνο που ειλικρινώς κατατέθηκε από την πρώτη ημέρα, εκτιμήθηκε και αγκαλιάστηκε από το σύνολο των εξαιρετικά απαιτητικών φίλων του συλλόγου και το αποτέλεσμα των προσπαθειών κάθε άλλο παρά προσέβαλλε και την ομάδα και την ποδοσφαιρική λογική.

Από κει και πέρα, αρχίζουν τα ερωτηματικά και τα συνοδεύει ο θυμός. Όχι τόσο για όσα ζήσαμε (πρόωροι και φθηνοί ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί και συνολικά αγωνιστικές παλινωδίες), αλλά κυρίως για όσα ακούσαμε, είτε ως τρίτο ημίχρονο των αγώνων για μία ομάδα που μονότονα προόδευε, μεγάλωνε, έπεφτε, ξανασηκωνόταν, ενηλικιωνόταν, είτε ως φημολογίες σε ό,τι αφορά στις σχέσεις του Αναστασίου με τους τεχνικούς διευθυντές και τη (ή τη μη) συμμετοχή του στο μεταγραφικό σχεδιασμό.

Τις απαντήσεις τις πήρε μαζί του ο Έλληνας κόουτς στην Ολλανδία όπου συνεχίζει το προπονητικό οδοιπορικό του κι εμείς μείναμε την απορία, Την απορία και τον θυμό για την οικτρή αποτυχία του πρώτου οικονομικού ανοίγματος εκ μέρους του Γιάννη Αλαφούζου και μάλιστα σε μία περίοδο εξαιρετικά ανασφαλή και με την είσοδο των capital controls στη ζωή μας να κάνουν τη μεταγραφή του Σέρχιο Σάντσεθ βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.

Δεν προσβάλλει τη λογική

Γιατί τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά; Γιατί οι σαπουνόπερες συνεχίστηκαν και επί Στραματσόνι, με νέο οικονομικό άνοιγμα εκ μέρους της ιδιοκτησίας, όπως συνεχίστηκαν και οι οξείες ωτίτιδες από τις συνεντεύξεις τύπου.
Αντίθετα, τον τελευταίο ενάμιση μήνα παρακολουθούμε έναν τύπο, που θέλει και μπορεί να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, πολλές φορές με σοκαριστική ωμότητα, να μην διεκδικεί τα credits επαγγελματικών νικών τύπου ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο ή Ατρόμητο στο Περιστέρι και να διαδηλώνει σε κάθε ευκαιρία τις κραυγαλέες ανάγκες της ομάδας.

Ναι, διαφωνώ για το ότι μπήκαν πολύ βιαστικά στο περιθώριο οι μεταγραφικές επιλογές του Ιταλού, αλλά δεν ξέρω κιόλας αν ήταν αποκλειστικά επιλογή Ουζουνίδη. Ναι, δεν πετάω την σκούφια μου για μεταγραφές τύπου Μασούντ και Ισάκ και μάλιστα υπό μορφήν σίριαλ λόγω οικονομικής στενότητας. Ναι, σαφώς και δεν έχουν καμία σχέση με τον Παναθηναϊκό όλα τα παραπάνω, με τον Παναθηναϊκό που γνωρίσαμε, τον Παναθηναϊκό που ξέρουμε και τον Παναθηναϊκό που θα ήθελα να (και φαντάζομαι ότι) οραματίζεται ο προπονητής του.

Από την άλλη όμως, δεν μπορώ να παραγνωρίσω το γεγονός ότι αυτό το πράγμα που βλέπουμε να δίνει μοιρασμένα παιχνίδια στη Λάρισα, στην Κέρκυρα ή να χάνει δικαιότατα στα Χανιά, ούτε ισχυρό αουτσάιντερ για την κατάκτηση του κυπέλλου μπορεί να λογίζεται, ούτε εξασφαλισμένη θέση στους αγώνες διαβάθμισης έχει, ακόμη και ελλείψει ικανών συνδιεκδικητών!

Χρειάζεται άμεσα κάποιες ενισχυτικές παρεμβάσεις για να ορθοποδήσει και να ολοκληρώσει με στοιχειώδη αξιοπρέπεια μία ακόμη καταστροφική χρονιά. Όχι για να μην πάρουν εισιτήριο για τα... πιτς και οι τελευταίοι εναπομείναντες (Μπεργκ, Λουντ, Βιγιαφάνιες, σόρι αλλά είναι μαθηματικά βέβαιο και θέμα χρόνου) ή να μην “καούν” παίκτες όπως ο Τελάντερ και ο Ευαγγέλου που από το τίποτε και το... πουθενά έδωσαν 5 και 4 (αντίστοιχα) ματς σε 17 μέρες, αλλά και για να εκλείψει το φαινόμενο ενδεκάδων με παίκτες που στην αρχή της χρονιάς αποτελούσαν την τρίτη ή και τέταρτη επιλογή στις θέσεις που αγωνίζονται.

Ναι, δεν είναι τυχαίο

Θα συμφωνήσω ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός των 2 νικών σε 9 εκτός έδρας παιχνίδια και μάλιστα χωρίς ο Παναθηναϊκός να έχει επισκεφτεί την Τούμπα, το ΟΑΚΑ, την Ξάνθη, τα Ιωάννινα, την Τρίπολη και γι' αυτό δεν αντιλαμβάνομαι τον εφησυχασμό όσων υποστηρίζουν πως παρ' όλα αυτά βρίσκεται στο +5 από την 6η θέση που αφήνει εκτός πλέι οφ και ποντάρουν στην επιστροφή των τριών Αφρικανών από το Κόπα Άφρικα (Γουακάσο, Εμποκού και Κουλιμπαλί).

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης έχει θέσει ως προτεραιότητα στην τρέχουσα μεταγραφική περίοδο την απόκτηση ενός φορ, ενός κεντρικού μεσοεπιθετικού και ενός εξτρέμ και ακούγεται λογικό για την χειρότερη επίθεση της πρώτης εξάδας του πρωταθλήματος. Τα κενά στις δύο πρώτες θέσεις κραυγάζουν, το ενδιαφέρον για την τρίτη με δεδομένο ότι υπάρχουν οι Γουακάσο, Εμποκού, Βιγιαφάνιες (εκεί τον υπολογίζει για να ζητάει δεκάρι), αλλά και οι Μπουμάλ, Βλαχοδήμος, σίγουρα κάτι δείχνει, ιδιαίτερα για τους δύο τελευταίους.

Σίγουρα δεν αρκούν και σίγουρα δεν εντοπίζει μόνο τα συγκεκριμένα προβλήματα στο ρόστερ. Φαίνεται όμως ότι η οικονομική στενότητα από τη μία και η ανετοιμότητα του μηχανισμού από την άλλη να υποστηρίξει κινήσεις με ποιοτικές πλην φθηνές επιλογές σε μία εκ προοιμίου άβολη περίοδο όπως είναι αυτή του Ιανουαρίου, μεταθέτει την ανακαίνιση του ρόστερ για το καλοκαίρι.

Μία λύση θα μπορούσαν να είναι κάποιοι δανεισμοί με την προοπτική απόκτησης των δικαιωμάτων το καλοκαίρι, αλλά ο Ουζουνίδης δεν μοιάζει υπέρμαχος τέτοιων λογικών βραχείας διάρκειας. Από την άλλη βέβαια δεν “ψήνεται” και με παραινέσεις του τύπου να δοκιμάσει τον Μαρινάκη και τον Χούχούμη σε 5-6 θέσεις...

Υ.Γ.1: Γιάννη Σ. με προκαλείς να ρωτήσω τον Λυμπερόπουλο “γιατί φτάσαμε 25 (σ.σ.: 27 πλέον) του μήνα και δεν προχωρούν οι μεταγραφές. Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Δεν θα αντέξω να ακούσω από το στόμα του το “δεν υπάρχει σάλιο”. Ήταν μια φράση που σιχαινόταν και ως ποδοσφαιριστής και ως μάνατζερ...

Υ.Γ.2: Με όσα έχουμε στηρίξει την τελευταία εξαετία, είναι άδικο να μείνει μόνος ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Φτάνει να το αισθάνονται όλοι έτσι. Γιατί αν η διοίκηση τον αφήσει μόνο του, η δική μας συμπάθεια δεν φτάνει.

Πηγή: dimitriskritis.blogspot.gr