Breaking News

Η μέρα που γράφτηκε το ελληνικό ΕΠΟΣ ! (pics& vids)

Σήμερα 4 Ιουλίου η Αμερική γιορτάζει τη μέρα της Ανεξαρτησίας, κάποιοι άλλοι μπορεί να έχουν γενέθλια -χρόνια πολλά Καρκίνοι/ες- και υπάρχουμε και όλοι οι Έλληνες που γιορτάζουμε την πιο κορυφαία στιγμή στην ποδοσφαιρική και.. ίσως γενικότερα, ιστορία μας. Στις 4 Ιουλίου 2004 η Ελλάδα "σήκωσε το τιμημένο".

Η Ελλάδα ήταν κάτι σαν την Ισλανδία του φετινού EURO, μια αποκάλυψη, ένα αουτσάϊντερ που κανείς δεν πίστευε όχι ότι θα κατακτήσει τρόπαιο, ούτε ότι θα περάσει στην επόμενη φάση της διοργάνωσης. Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή. Στις 12 Ιουνίου έγινε η πρεμιέρα του EURO με την Εθνική, υπό τις οδηγίες του Ότο Ρεχάνγκελ, εκεί που κανείς δεν το περίμενε πήρε την "παρθενική" της νίκη κόντρα... μα φυσικά  στη διοργανώτρια Πορτογαλία. Το έπος είχε ήδη ξεκινήσει. Το σκορ ανέγραφε 1-2 και ήδη ξεκινήσαμε τις χαρές και τα πανηγύρια. Συγκρατημένα ακόμη, εντάξει ας το παραδεχτούμε.

Στη συνέχεια, πήραμε μια ακόμη χαρά. Η επίσημη αγαπημένη κατάφερε να φέρει 1-1 με την Ισπανία και παρά την ήττα από τη Ρωσία, προκρίνεται στην επόμενη φάση. Η κορυφαία ενδεκάδα και ο Ότο Ρεχάνγκελ συνέχιζαν να μας "τρελαίνουν", αφού στα προημιτελικά νικήσαμε με τέτοια... ευκολία τη Γαλλία 1-0 και στην κυριολεξία από εκεί και μετά πετούσαμε. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η μικρή Ελλάδα είχε φθάσει τόσο ψηλά.

Και η συνέχεια γίνεται ακόμη καλύτερη. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, στις 01/07/2004 η Ελλάδα κάνει το θαύμα και νικά την Τσεχία στην παράταση με το λυτρωτικό γκολ του Τραϊανού Δέλλα και... πηγαίνει -έτσι απλά- τελικό.

Έχουν περάσει 12 χρόνια κι όμως αυτές οι στιγμές, εκείνο το καλοκαίρι έχει σημαδέψει όλους τους Έλληνες.. Το ιστορικό βράδυ της 4ης Ιουλίου ήταν η στιγμή που ένωσε απανταχού τους Έλληνες. Οι διεθνείς κατάφεραν σε 90' αγώνα να συμφιλιώσουν, να ενώσουν, να μοιράσουν τέτοια χαρά σε όλους, μικρούς και μεγάλους που δεν έχει ξανασυμβεί στα χρονικά.


Όλη η Αθήνα έγινε μια αγκαλιά στη Ομόνοια, οι άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας "κάηκαν" από τις φωνές, τα κλάματα, τα συνθήματα, τους χορούς σε τέτοιο σημείο που τελικά πρέπει να έφθασε αυτό το κλίμα και στο Ντα Λουζ.

Στις 21.45 (ώρα Ελλάδος) κανείς δεν κυκλοφορούσε έξω. Δεν υπήρχε ψυχή στους δρόμους και αυτό γιατί η μεγάλη ώρα για την "επίσημη αγαπημένη" είχε φθάσει. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, ήταν το όνειρο μας, έπρεπε να το ζήσουμε μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Όπως και έγινε.

Η ομάδα κατάφερε να κρατήσει μακριά από την εστία του Αντώνη Νικοπολίδη τους Πορτογάλους, Στο 57' μπορεί και να ακουστήκαμε και ως το διάστημα από τις τρελές φωνές που ακούστηκαν όταν ο Άγγελος Χαριστέας με κεφαλιά άνοιξε το σκορ.




 Και μετά απλά περιμέναμε... Και προσευχόμαστε... Να μην άλλαζαν τα δεδομένα.. Και μετά περιμέναμε το σφύριγμα του διαιτητή... Και μετά δώσαμε όλοι ραντεβού... Στην Ομόνοια.


Σήμερα γιορτάζουμε και εμείς μια σημαντική στιγμή για τη χώρα.. Τα 12 χρόνια από τον άθλο, το έπος με το οποίο μάλιστα, παρομοιάστηκε και η Λέστερ και η Ισλανδία. Σήμερα είναι αφορμή για αναδρομή σε εκείνο το παρελθόν, τι ίσχυε, τι πήγε στραβά από εκεί και μετά και αν υπάρχουν αλλαγές που μπορούν να λάβουν χώρα..























Οι φωτογραφίες, όμως, δεν αρκούν γι' αυτό ας πάρουμε μια γεύση από εκείνες τις θρυλικές στιγμές με τα στιγμιότυπα του αγώνα:





Αλλά και από τους ολονύχτιους πανηγυρισμούς στην Ομόνοια:


Επιμέλεια: Φαίη Λέντα