Αλλοτινές μου εποχές...

Το μεγαλύτερο-μικρό παιχνίδι της Ευρώπης, οι κυριολεκτικά "μπέμπηδες" της Γιουνάιτεντ και η "μαγική" φανέλα της Λίβερπουλ.


Εχθές το βράδυ παρακολουθήσαμε ένα ματς υψηλών απαιτήσεων με ποδοσφαιριστές χαμηλών προδιαγραφών. Αν για κάποιον λόγο οι δύο αντίπαλοι άλλαζαν φανέλες και φορούσαν αυτές της Σάντερλαντ και της Νιουκάσλ πολύ δύσκολα θα καταλάβαινε κανείς πως αυτές που αγωνίζονταν είναι οι δύο μεγαλύτερες ομάδες της Αγγλίας.

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Λίβερπουλ  έχουν τις περισσότερες κατακτήσεις τροπαίων στην Αγγλία με 20 πρωταθλήματα για τους "Mπέμπηδες" και 18 για τους "Kόκκινους", με πέντε κατακτήσεις Τσάμπιονς Λγικ για την Λίβερπουλ και τρεις για την Γιουνάιτεντ. Aκόμα και αν κάποιος είναι άσχετος με το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, τα νούμερα μαρτυρούν από μόνα τους πως μιλάμε για δύο από τους πιο σπουδαίους συλλόγους στην ιστορία του αθλήματος.

Αυτήν την εποχή τα δύο ποδοσφαιρικά μεγαθήρια παρουσιάζουν εικόνα τραγική ή σχεδόν τραγική, για το όνομα και την ιστορία τους. Με αστείες για το επίπεδό τους άμυνες, με άπειρους παίκτες, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς ούτε έναν παίκτη που θα μπορούσε να σταθεί σαν βασικός σε άλλη τοπ ομάδα του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Με τις ομάδες σε αυτήν την κατάσταση έτυχε λοιπόν να συναντηθούν για πρώτη φορά εκτός βρετανικών συνόρων. Έτυχε να συναντηθούν σε μία εποχή που η "αύρα" του ματς είναι πολύ μεγαλύτερη από το ματς το ίδιο. Το παιχνίδι από μόνο του σαν γεγονός ήταν πολύ μεγάλο, αλλά η μπάλα που παίχτηκε ήταν αναλογικά τρομακτικά "μικρή".

Η Λίβερπουλ του Κλοπ έβγαλε τουλάχιστον νοοτροπία νικητή και την χαρακτηριστική για τις ομάδες που φτιάχνει ο Γερμανός πίεση και ένταση. Από την άλλη η Μάντσεστερ κατέβηκε να παίξει νοκ-άουτ Ευρωπαϊκό παιχνίδι με τον Λίνγκαρντ, τον Ράσφορντ και τον Μαρσιάλ και αυτό τα λέει όλα.

Παικταράδες μπορεί να είναι οι μικροί. Να κάνουν τεράστια καριέρα, να γράψουν το όνομά τους στην ιστορία και να μιλάμε για αυτούς χρόνια. Αλλά αυτά τα παιχνίδια θέλουν εμπειρία και προσωπικότητα που πολύ δύσκολα διαθέτει κάποιος στα είκοσι και στα εικοσιδύο. Αλλά το χειρότερο στην χθεσινή Γιουνάιτεντ ήταν οι "έμπειροι". Ο Φελαϊνί που έχει βάλει σκοπό να μείνει στην ιστορία μόνο για το κούρεμά του, που κόστισε 35 εκατομμύρια για να περιφέρεται στο κέντρο σαν κινούμενος θάμνος(όχι και ιδιαιτέρα κινούμενος δηλαδή) και φυσικά ο -παλαίμαχος στα 31 του- Μπάστιαν Σβαινστάιγκερ.

Η Μπάγερν τον περασμένο Ιούλιο απέδειξε για άλλη μία φορά γιατί θεωρείται η καλύτερη ομάδα στις αγοραπωλησίες. Κατάφερε να πουλήσει τον αρχηγό της στα 30 του και να "καταστρέψει" έναν μεγάλο ευρωπαϊκό της αντίπαλο βγάζοντας και 20 εκατομμύρια ευρώ κέρδος! Θέλω να πω, ποιος το κάνει αυτό;

Πίσω στον αγώνα, το ματς εχθές ήταν περίεργο. Ήταν ένα παιχνίδι που ανά δεκάλεπτα παιζόταν σε μεγάλη ένταση αλλά από ποδοσφαιριστές που δεν είχαν την ποιότητα να ολοκληρώσουν σωστά μία ενέργεια. Οι παίκτες των δύο ομάδων χαρίζανε οι μεν την μπάλα στους δε που την έχαναν με την σειρά τους αμέσως από ένα κακό κοντρόλ ή μία κακή πάσα.

Το κέντρο της Γιουνάιτεντ εχθές ήτανε "Νεμπεγλέρας-Σάκης Πρίττας". Ο Φαν Χααλ σίγουρα ανακάτεψε τα πράγματα με τις αλλαγές του, σίγουρα δεν μπόρεσε να εμπνεύσει τους παίκτες του για την υπέρβαση που απαιτείται για να προκριθείς μετά από 2-0 ήττα στον πρώτο αγώνα. Αλλά το βασικότερο ήταν ότι το ρόστερ του δεν "κάνει".

Και η Λίβερπουλ από την πλευρά της δεν είχε πολλά πράγματα. Είχε δύο σημαντικά πλεονεκτήματα και αυτά στάθηκαν αρκετά για της δώσουν μία εν πολλοίς άνετη πρόκριση. Το πρώτο είναι ότι ο προπονητής της εμπνέει. Πείθει τους ποδοσφαιριστές του, τους στηρίζει, τους "αγαπάει" και τους μεταφέρει την δική του νοοτροπία νικητή. Το δεύτερο ήταν ο Κουτίνιο. Ο Βραζιλιάνος έβαλε ένα γκολ με μαγική ενέργεια και πήγε να βάλει κι άλλα δύο. Δείχνει ότι μπορεί να βγει αλώβητος από την "σκούπα" που αναμένεται να επιχειρηθεί στο ρόστερ της Λίβερπουλ το καλοκαίρι.

Τώρα ο Κλοπ καλείται να αντιμετωπίσει το δημιούργημά του. Η κληρωτίδα είχε κέφια και έφερε την Λίβερπουλ απέναντι στην πρώην ομάδα του Γερμανού την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και λίγο τις δύο ομάδες καταλαβαίνει ότι τις χωρίζει το χάος. Αλλά η φανέλα της Λίβερπουλ και το πείσμα του προπονητή της κάνουν την σειρά αμφίρροπη. Σίγουρα πάντως με τον Σακό να είναι ο καλύτερος παίκτης σε παιχνίδι που έχει κάνει τρεις χοντρές γκέλες δεν την περνάς την Ντόρτμουντ.

Και δεν είναι μόνο ο Σακό. Είναι σχεδόν το ίδιο σε όλες οι θέσεις. Η Λίβερπουλ όπως και η Μάντσεστερ έχουν καταφέρει να είναι στελεχωμένες με παίκτες που δεν μπορούν να σηκώσουν την φανέλα τους. Με την μόνη διαφορά το ότι στην Λίβερπουλ, με κάποιο μαγικό τρόπο, η φανέλα σηκώνει τους παίκτες.
SHARE

About Resporter Gr

    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 coment�rios:

Δημοσίευση σχολίου