Breaking News

Νίκος Παγιωτέλης: «Η χώρα με τους εκατοντάδες νόμους για την βία και με κανέναν τρόπο επιβολής τους»

Ο Νίκος Παγιωτέλης σχολιάζει στο Resporter.gr το μπάχαλο που επικρατεί στα ελληνικά γήπεδα, την οπαδική τύφλωση και την ανομία που επικρατεί στην Ελλάδα εν συγκρίσει με άλλες χώρες.



Σίγουρα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, να έχεις κάθε χρόνο, την τελευταία σαρακονταετία, από ένα αθλητικό νομοσχέδιο για την καταπολέμηση του χουλιγκανισμού και να μην μπορείς να καταφέρεις τίποτα. Πραγματικά όμως τίποτα. Τι ανάκληση πρωταθλήματος, τι κλείσιμο γηπέδου, τι κλείσιμο συνδέσμων, τι (πρόσφατα και) κλείσιμο θυρών. Εκεί αυτοί. Στον χαβά τους και στα σπασίματα τους. Στο μπάχαλο τους και στον πόλεμο τους.

Πολλοί λένε για την Θάτσερ, λίγοι όμως ξέρουν τι πραγματικά έγινε. Μετά την τραγωδία στο Χέιζελ, η Βρετανίδα πρωθυπουργός απέκλεισε (η ίδια όχι καμιά UEFA ή FIFA) όλες τις ομάδες από την Ευρώπη και έβαλε μυστικούς αστυνομικούς μέσα στους συνδέσμους των χούλιγκαν, χωρίς να υπολογίζει ψηφαλάκια και εκλογές. Χωρίς να υπολογίζει τις φωνές των ιδιοκτητών των ομάδων και των φιλάθλων.


Τους είχε ενημερώσει ότι αν δεν μπορούν οι ίδιοι οι υπεύθυνοι του ποδοσφαίρου να πάρουν τα απαραίτητα μέτρα, θα το έκανε η ίδια. Ε, το πε και το κανε. Ναι υπήρξαν αντιδράσεις. Ναι υπήρξαν επιθέσεις εναντίον της. Όταν όμως όλοι είδαν ότι δεν κάνει πίσω, άραξαν σε ένα τραπεζάκι, ετοίμασαν αρκετές τσαγιέρες με English breakfast tea και έσκυψαν τα κεφάλια για να βρουν λύση.

Τι έκαναν; Πρώτα από όλα εισιτήρια διαρκείας ονομαστικά. Ελάτε εδώ κύριε, ποιος είστε; Μάλιστα κάθεστε στην Gate 23, section B, row Z θέση 24. Αυτή η θέση σας ανήκει. Είναι περιουσία σας. Κανείς άλλος δεν μπορεί να απολαύσει το ποδόσφαιρο, παρά μόνο εσείς. Εκτός και αν μας ειδοποιήσετε ότι θα είναι κάποιος άλλος, όπου θα μας έχετε ενημερώσει και με τα πλήρη στοιχεία του. Έβαλαν κάμερες παντού. Χμμμμ, ποιανού ήταν αυτό το ποτήρι με μπύρα που έφυγε. Αααααα από τον κύριο John Smith. Ο κύριος Smith χάνει το εισιτήριο του (άρα και τα λεφτά που ξόδεψε για να το αγοράσει), του απαγορεύεται και η είσοδος στο γήπεδο της ομάδας του. Τον μεταφέρουν οι άνθρωποι της εταιρείας security εκτός γηπέδου, όπου τον αναλαμβάνουν εκεί οι αστυνομικοί. Θα περάσει φυσικά από δικαστήριο και δίκη, όπου κινδυνεύει με αποκλεισμό από όλες τις αθλητικές συγκεντρώσεις και υποχρέωση παρουσίας στο αστυνομικό τμήμα, κατά την διάρκεια των αγώνων της αγαπημένης του ομάδας.

Τα γήπεδα έγιναν στολίδι. Παρείχαν υπηρεσίες που προσελκύουν τον φίλαθλο 3 ώρες νωρίτερα στο γήπεδο. Να δει ταινία, να φάει, να πιει καμιά μπύρα και γενικώς να διασκεδάσει πριν και μετά το ματς. Με φοβερές ανέσεις. Πάρκινγκ, εξυπηρέτηση ΑΜεΑ, ασανσέρ και ένα σωρό άλλες υπηρεσίες. Αναφέρθηκα στην εταιρία σεκιούριτι. Παρακολουθείστε πόσοι από αυτούς, έχουν γυρίσει πλάτη και βλέπουν μπάλα. Τι είπατε; Δεν έχετε δει. Πως γκένεν αυτό; Μα επειδή είναι άνθρωποι επαγγελματίες και όχι κάποιοι μέσα από τους οπαδούς που λειτουργούν σαν προσωπικό ασφαλείας και δίαυλος επικοινωνίας με τις ομάδες. Και τέλος, οι ομάδες ανέπτυξαν τις ακαδημίες και αθλητική παιδιεία. Σου λένε δεν θα γλυτώσουμε έτσι, μονό χρήματα από τους ξένους παίκτες, θα φέρουμε κόσμο στο γήπεδο για να δει το παιδί της γειτονιάς τους, θα αναδείξουμε νέα ταλέντα και γιατί όχι να τα μοσχοπουλήσουμε μετά. Με έναν σμπάρο, δύο τρυγόνια.



Όσον αφορά τα επεισόδια εκτός γηπέδου και ότι δεν μπορούμε να ελέγχουμε ποιοί τα κάνουν και αποτελεί την δικαιολογία των ομάδων. Όπως είπα και πιο πάνω η αστυνομία, «φύτεψε» δικά της άτομα στους συνδέσμους και βρήκε τα μεγάλα κεφάλια που υποκινούσαν τα επεισόδια. Έβγαλαν στους δρόμους σκυλιά, που με μια εντολή ακινητοποιούν υπόπτους. Παρέταξαν άλογα με ιππείς. Έχετε σταθεί δίπλα σε άλογο; Φανταστείτε αυτό το ζώο να σας χτυπάει. ΑΟΥΤΣ. Και φυσικά έκαναν συλλήψεις και άσκησαν τους νόμους όπως ακριβώς αρμόζει. Χωρίς παραθυράκια και κερκόπορτες.

Τι είχε αυτό σαν αποτέλεσμα. Να επιστρέψουν όλοι οι άλλοι, οι μη μπαχαλάκηδες στα γήπεδα. Αυτοί που πάνε να παρακολουθήσουν μπαλίτσα. Έστω και κρίκετ. Επέστρεψαν οι οικογένειες με τα παιδιά. Και όπως βλέπεται στα περισσότερα γήπεδα δημιουργούν, ακόμα και αυτοί, καταπληκτικοί ατμόσφαιρα. Από την άλλη θα πείτε, «κάτσε ρε Παγιωτέλη, εμείς είμαστε Ελλάδα, είμαστε Μεσόγειος, βράζει το αίμα μας». Ναι μέσα. Με τα μπούνια κιόλας. Απαντήστε μου όμως. Έχετε δει πολλούς να είναι κυρίες στο γήπεδο; ΟΧΙ. Θα σηκωθούν θα βρίσουν, θα πηδήξουν στο γκολ, θα κάνουν χειρονομίες και μπορεί να ανταλλάξουν και καμιά κουβέντα παραπάνω με τους παίκτες. Κι όλα αυτά στο μισό μέτρο από την γραμμή του πλαγίου άουτ. Όχι πίσω από κάγκελα. Σε απόσταση αναπνοής. Βέβαια γνωρίζουν ότι έτσι και διαπληκτιστούν, πετάξουν αντικείμενο, φτύσουν, ή κάνουν ρατσιστικά σχόλια, θα βρεθούν σπιτάκι τους. Μια και καλή. Δεν το κάνουν όμως. Γιατί; Μα φυσικά γιατί δεν θέλουν να χάσουν αυτήν την γιορτή.

Αρκετά όμως σας ζάλισα με το έξω. Πάμε στα μέσα. Βάλαμε κάμερες. ΧΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ. Ως δια μαγείας αυτές δουλεύουν μόνο συγκεκριμένες μέρες και ώρες. Και περιέργως ποτέ όταν έχει ντέρμπι (δες ΟΑΚΑ στο Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός 0-1 με το γκολ του Αμπντούν). Η Σουπερλιγκ απαιτεί την χρήση καμερών και όποιο γήπεδο δεν έχει, δεν χρησιμοποιείται. Το ίδιο και με το ηλεκτρονικό εισιτήριο. Τι γίνεται όμως; Μόνο η μικροί την πληρώνουν. Να θυμίσω την καημένη την Καλλονή και παλιότερα την Κέρκυρα, που έπαιζαν αριστερά και δεξιά μέχρι να γίνουν οι απαραίτητες διεργασίες στα γήπεδα τους. Ας μη γελιόμαστε.

Τιμωρίες. Εδώ και αν είναι αστεία. Αθλητικά σωματεία στέλνουν δικηγόρους στους κατά τόπους αθλητικούς εισαγγελείς με σκοπό να βρουν τρύπες και να πέσουν στα «μαλακά». Γιατί να πέσουμε στα «μαλακά» ρε παιδιά; Δεν τα κάναμε μπάχαλο; Δεν πετάξαμε κροτίδες και φωτοβολίδες και ένα σωρό άλλα; Δεν έκαναν ντου οι οπαδοί. Οπότε τι συζητάμε; Μήπως γιατί είναι πιο εύκολο να πληρώσουμε το πρόστιμο, από το να προσπαθήσουμε νε ελέγξουμε τον κόσμο, που τον χρησιμοποιούμε σαν προσωπικό στρατό όταν τον χρειαζόμαστε; Ρωτάω εγώ, μήπως; Και αυτό το θαύμα που γίνεται στην Ευρώπη και είμαστε όλοι κυρίες. Απίστευτο. Αλλά εκεί βλέπεις υπάρχει ο βούρδουλας της μαμάς UEFA που δεν την νοιάζουν, ψηφαλάκια, στρατοί και προσωπικές βλέψεις. Δείτε όλους όσους πέρασαν από προεδρικό θώκο σε ελληνική ομάδα τα τελευταία 30 με 40 χρόνια (μεγάλη ή μικρή δεν έχει σημασία) και πείτε μου ποιος δεν το εκμεταλλεύτηκε. Διαιτητές. Μέχρι και ξένους φέρνουμε και πάλι δεν γίνεται τίποτα. Όλοι κάνουν λάθη. Μάλιστα. Και ποιοι δεν κάνουν; Δεν κάνουν στην Αγγλία; Δεν κάνουν στην Ιταλία; Δεν κάνουν στην Πορτογαλία, Βραζιλία, Αργεντινή, Ρωσία κ.α.; Ναι κάνουν πάντού. Από το Τσάμπιονς λιγκ μέχρι το τοπικό του Κάτω Θιβέτ. Βλέπετε πουθενά καμένους φούρνους; Ντου στον αγωνιστικό χώρο; Σπασμένα αμάξια και σφαίρες σε σπίτια; Σε μερικές χώρες ναι, αλλά εκεί η βία δυστυχώς είναι παντού και δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα (όπως Βραζιλία).

Εκεί κάνεις τον σταυρό σου όταν γυρνάς και ευχαριστείς τον Θεό σου, που ζεις ακόμα. Ας μας απαντήσουν όμως οι υπεύθυνοι σε κάτι που ρωτάω πολλά χρόνια τώρα. Γιατί στις γυμναστικές ακαδημίες (ΤΕΦΑΑ) δεν βάζουν σχολές διαιτησίας, να βγαίνουν σωστά καταρτισμένοι και με ορθή πνευματική και φυσική κατάσταση; Γιατί δεν αφήνουν τους φοιτητές να γίνουν επαγγελματίες με δίπλωμα, ικανοί να διευθύνουν οποιοδήποτε άθλημα; Η δικαιολογία που επίσης έχω βαρεθεί να ακούω, είναι γιατί θα χαθεί κάποιο ταλέντο. Αν αδερφέ θεωρείς ότι κάποιος είναι ταλέντο στην διαιτησία και δεν είναι καλός αθλητής, τότε πρέπει να σταματήσεις ν ασχολείσαι με τα αθλητικά δρώμενα. Πω πω σας έχω γράψει τόσα, που ούτε εγώ κατάλαβα πως πέρασε η ώρα και έχω γράψει ένα σωρό μπούρδες από άποψης συμπερασμάτων. Τουλάχιστον σας έδωσα τροφή για σκέψη και όχι μασημένη τροφή.ΥΓ. 

Ήθελα να κλείσω έτσι ούτως ώστε να αναδείξω και ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα του αθλητισμού. Την αθλητική οπαδική δημοσιογραφία. Από τους κύριους λόγους εκτροφείς του φανατισμού. Τίτλοι όπως «σκίστε τους», «απόψε τους τελειώνουμε» και τέτοια, μόνο έχθρα δημιουργούν και τίποτα άλλο. Οι περισσότεροι είναι μικροί για να θυμούνται πως ήταν η Αθλητική Ηχώ, το Φως τον Σπορ, Τα σπορ του Βορρά και το Φως. Σωστό ρεπορτάζ με μια μικρή προτίμηση σε κάποια ομάδα. Προσοχή. ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ. Όχι υποστήριξη. Έλεγαν τα σύκα, σύκα και την σκάφη, σκάφη. Χωρίς υπεκφυγές και εντολοδόχους. Αναλαμβάνοντας τις ευθύνες για μια ήττα και όχι ρίχνοντας το φταίξιμο «στο κοράκι», στην «κακιά» ΕΠΟ και στο κράτος της Αθήνας.
Νίκος Παγιωτέλης