Breaking News

Δυστυχώς κύριοι, επτωχεύσαμεν

Οι φανφαρολογίες του Κοντονή, το "κανόνι" που θα βαρέσουν οι ελληνικές ομάδες σε περίπτωση Grexit και η βρυσούλα στο βουνό.


Η παραπάνω φράση ανήκει στον Χαρίλαο Τρικούπη, όταν το 1893 ως πρωθυπουργός της χώρας από το βήμα της Βουλής ανακοίνωνε με κάθε επισημότητα την οικονομική πτώχευση της Ελλάδας. Μία εκατονταεντηρίδα και κάτι ψιλά αργότερα κάτι τέτοιο μπορεί να αναφωνηθεί και στο πλέον πιο πιθανό από ποτέ σενάριο της σύγχρονης εξόδου της Ελλάδας, όχι από το Μεσολόγγι αλλά από την Νιόν και δη την UEFA.

Για την ρήξη μεταξύ Σταύρου Κοντονή και των διεθνών ομοσπονδιών της UEFA-FIFA δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Προσωπικά θεωρώ την αναλλοίωτη και "σκληρή" στάση του Ζακυνθινού το λιγότερο ως μία κίνηση εντυπωσιασμού, από έναν άνθρωπο που "σήμερα είναι αύριο δεν είναι" και δε με πείθει ούτε στο ελάχιστο πως κόπτεται για το ελληνικό ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό γενικότερα, όπως μας δίδαξε η σύγχρονη κοινωνικοπολιτική ιστορία της Ελλάδας.

Η λογική «πονάει χέρι-κόβω χέρι» είναι εντελώς παράλογη και κωμική, σε μια χώρα βέβαια που το άτιμο είναι νόμιμο και το αφύσικο λογικό. Ποσώς με ενδιαφέρει επειδή κάποιοι "φίλαθλοι" τα σπάσανε στην Τούμπα, στο Περιστέρι, στη Λεωφόρο ή στην Ριζούπολη και το «Γεώργιος Καραϊσκάκης» νωρίτερα, με το κράτος να σφυρίζει αδιάφορα, τις ομάδες κάνουν τις αθώες περιστερές και την ομοσπονδία να είναι ανήμπορη να χειριστεί ακόμα και τα του οίκου της (έχουμε εκλογές τον Οκτώβριο, και όχι κοινοβουλευτικές...) να έρχεται ως κερασάκι στην τούρτα της αλητείας ένας υφυπουργός να κάνει κι αυτός το κομμάτι του, εφεύρισκοντας δικούς του νόμους και κανόνες και ορίζοντας ως δερβέναγας ντυμένος με τον μανδύα του σωτήρα τη διακοπή ή στην περίπτωσή μας ματαίωση της αντίστοιχης διοργάνωσης.

Χώρια δε που προβλέπω ακόμη μια "περήφανη υποχώρηση" και εν τέλει συμβιβασμό του Κοντονή, όπως έγινε πέρσι με τις διακοπές 2 εβδομάδων που έλαβαν οι παίκτες της Super League καθώς αποδείχτηκε ή το προηγούμενο ενδεχόμενο ποδοσφαιρικού "Grexit" στις αρχές του περασμένου καλοκαιριού.

Εν ολίγοις, τα παραπάνω μπορείτε να τα διαβάσετε και στις υπόλοιπες απόψεις των συντακτών της ομάδας του Resporter.gr, με τις οποίες ταυτίζομαι απόλυτα. Σε αυτό το αρθράκι θα καταπιαστούμε κυρίως με το οικονομικό κραχ που πρόκειται να βιώσουν οι ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες.

Die Meister... Το σεντόνι μπαίνει στο ντουλάπι πλέον

Οι επιπτώσεις πρόκειται να είναι βαρύτατες αν υλοποιηθεί η κοινή απειλή UEFA και FIFA. Κανένα αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα δεν θα έχει δικαίωμα συμμετοχής σε αγώνες διεξαγόμενους υπό την αιγίδα των παραπάνω ομοσπονδιών (δηλαδή ΟΛΟΥΣ, προκριματικά-τελικά Euro και Μουντιάλ, Ολυμπιακούς Αγώνες, διεθνή φιλικά και τουρνουά). Όπως επίσης καμία ομάδα δε θα μπορεί να συμμετάσχει στις κορυφαίες διασυλλογικές διοργανώσεις, τόσο του Champions όσο και του Europa League (εντάξει, αν πω και του Παγκόσμιου Κυπέλλου Συλλόγων θα με πάρετε στο ψιλό).

Αυτό σημαίνει ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ των εσόδων των ομάδων που μετέχουν στα ραντεβού των κορυφαίων ομάδων ανά τη Γηραιά Ήπειρο. Όπου μηδενισμός, σημειώνονται:

α. Τα μπόνους και πριμ που δίνει η UEFA (για τις ελληνικές θέσεις που έχουμε αντίστοιχα στο ranking αυτή τη στιγμή): 400 χιλ για συμμετοχή στον τρίτο προκριματικό γύρο, 2 εκ. για συμμετοχή στα πλέι οφ (+ 1 εκ. για πρόκριση από αυτά), 12 εκ. ευρώ για συμμετοχή στους ομίλους, 1,5 εκ. για κάθε νίκη στον όμιλο, 500 χιλ. για κάθε ισοπαλία στον όμιλο, 5,5 εκ. για πρόκριση στους «16»! Αυτά μόνο (!) για το Champions League. Στο Europa League τα ποσά είναι μικρότερα, αλλά διόλου αμελητέα: 210 χιλ. για συμμετοχή στον δεύτερο προκριματικό γύρο,220 χιλ. για συμμετοχή στον τρίτο προκριματικό γύρο, 230 χιλ. για συμμετοχή στα πλέι οφ, 2,4 εκ. ευρώ για συμμετοχή στους ομίλους, 360 χιλ. για κάθε νίκη στον όμιλο, 120 χιλ. για κάθε ισοπαλία στον όμιλο, 500 χιλ. για πρόκριση στους «32» (+ 500 χιλ. για πρόκριση ως πρώτος, 250 χιλ. ως δεύτερος του ομίλου)!

β. Τις χορηγίες από τις εταιρίες που σπονσοράρουν τις διοργανώσεις. Με ονόματα σεβαστά και κυρίως βαρβάτα σε θέματα οικονομικής φύσεως, όπως η FedEx, η Heineken, η Adidas και η Konami.

γ. Τις πωλήσεις από τα εισητήρια που κόβονται στους εντός έδρας ευρωπαϊκούς αγώνες, που δε νομίζω να συγκρίνονται με τους εγχώριους από πλευράς δημοτικότητας.

Επιπροσθέτως δε υπάρχει μια άλλη σημαντική παράμετρος: η απαξίωση του ελληνικού ποδοσφαίρου από τους αλλοδαπούς παίκτες. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές πως οι ξένοι ποδοσφαιριστές δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό έστω και να σκεφτούν να μετακομίσουν στο ελληνικό πρωτάθλημα, γνωρίζοντας πως αυτό έχει τεθεί στο περιθώριο από την υπόλοιπη Ευρώπη. Η ΕΠΟ δε θα αναγνωρίζεται ακόμη σαν ομοσπονδία, οπότε επιφυλάσσομαι δε για το εάν περιοριστεί (εάν δεν απαγορευτεί άμεσα) μέχρι η διακίνηση ποδοσφαιριστών ως κοινοτικών ανά την Ευρώπη (νόμος Μποσμάν) λόγω της εξαίρεσης της Ελλάδας από την ποδοσφαιρική Ευρωζώνη και πλέον ακόμα και οι Ευρωπαίοι ποδοσφαιριστές λογίζονται ως ξένοι, για να γυρίσουμε στις δεκαετίες 70s και 80s, με το νόμο περιορισμού ξένων στο ρόστερ και τις μαϊμού Ελληνοποιήσεις Αργεντινών και Βραζιλιάνων (και τις θρυλικές ιαχές "φόρτσα Ρότσα Μπουμπλής - έμπαινε Γιούτσο").

Κάτι τέτοιο θα σημάνει την κατακόρυφη πτώση του ήδη ιδιαίτερα χαμηλού επιπέδου θεάματος που... αναγκαζόμαστε πια να παρακολουθήσουμε, και κατά συνέπεια το μεγάλο "ψαλίδι" που πρόκειται να υποστούν τα deals που έχουν κλείσει οι επαγγελματικές κατηγορίες (Super League-Nova, Football League-Ote TV), για την τηλεοπτική μετάδοση των πρωταθλημάτων.

Θα πετσοκοπούν επίσης οι χορηγικές συμφωνίες που έχουν υπογράψει οι ομάδες με σπόνσορες (ιδιαίτερα οι μεγάλες ΠΑΕ) τόσο για την ένδυση τους, όσο και για καθαρά διαφημιστικούς λόγους εξαιτίας των παραπάνω αιτιών. Δηλαδή τους μοναδικούς πόρους που μπορεί να έχει μια ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα (γιατί με εξαίρεση το καρέ των Big 4 δε νομίζω να θεωρεί κάποιος πως τα γήπεδά μας σφύζουν δα από ζωή, με τα εισητήρια με τις πωλήσεις των προϊόντων των μπουτίκ και όχι μόνο να μπορούν να θεωρηθούν κύριοι αιμοδότες στα αραχνιασμένα ταμεία των ομάδων).

Μια γλαφυρή απεικόνιση της κατάστασης είναι, φέρνοντας ένα απλό παράδειγμα, σαν ένα ολόκληρο χωριό να αρδεύει νερό από μια μικρή βρυσούλα στους πρόποδες του βουνού και ξαφνικά κάποιος να κλείνει την κάνουλα και αυτή να στερεύει, οδηγώντας το χωριό στον αφανισμό. Όπου χωριό το ελληνικό ποδόσφαιρο, νερό τα χρήματα και "κάποιος" ο Σταύρος Κοντονής. Όσο εμμένει στην ρήξη με τις διεθνείς θεσμικές αρχές (που υπήρχαν πριν και θα υπάρχουν μετά από αυτόν) μη σηκώνοντας μύγα στο σπαθί του, άλλα τόσα περισσότερα προβλήματα θα δημιουργεί παρά θα λύσει.


Για κάποιες ομάδες ειδικά που κυνηγάνε τα έσοδα με το τουφέκι, για τους κουτοπόνηρους παράγοντες των ομάδων που θα βρουν νέα άλλοθι για να κοροϊδέψουν τους επί μήνες απλήρωτους ποδοσφαιριστές, για τους οργανωμένους αληταράδες που θα σουλατσάρουν μόνοι τους πια σε άδειες κερκίδες, αυτή η πιθανή απόφαση θα σημάνει ολοκληρωτικά την ταφόπλακα στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Επιμέλεια: Θεόδωρος Μαλαματένιος